I will be seeing you 8 - Stony

posted on 21 Jul 2016 00:21 by translatefiction in MyFictions directory Fiction

“คิดว่าน่าจะเวิร์คใช่ไหม” โฮเวิร์ด สตาร์คหันมาถามเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างตัว ร่างโปร่งเจ้าของชื่อนั้นแทบไม่ได้ฟังที่อีกคนพูด สายตาเขายังคงจับจ้องกระดานตรงหน้า พวกเขาทำสำเร็จแล้ว หัวใจโทนี่เต้นรัว คำนวณมุมโค้งที่ทำให้เกิดการหักเหและรวมศูนย์ที่พอดี ความหนาของวัสดุที่ใช้ในการสร้าง พลังงานที่ต้องใช้ในการเหนี่ยวนำและยิงออกไปเพื่อให้ความเข้มข้นของรังสีเพียงพอ...เขากับพ่อสร้างเครื่องมือที่จะกระตุ้นพลังงานรังสีเกมม่าจะทำให้เขากลับบ้านได้แล้ว...และมันจะเป็นเครื่องมือเดียวกับที่ใช้สร้างกัปตันอเมริกาด้วย คิดแล้วควรภูมิใจใช่ไหมที่จริงๆโทนี่ก็เป็นหนึ่งในทีมสร้างประวัติศาสตร์นะ

หลังจากวันแรกที่เขาสติแตกกลับมาดื่มจนเมามาย แล้วโดนสตีฟดุเสียยกใหญ่โทนี่ก็บอกตัวเองว่าเขาจะไม่เป็นอย่างนั้นอีกแล้วหลังจากทำงานกับพ่อ เขาต้องยอมรับให้ได้ว่าพ่อเสียไปแล้ว ความจริงที่ไม่มีวันเปลี่ยน อนาคตของเขาถูกกำหนดไว้แน่นอน และมันอาจจะช่วยด้วยที่ความแตกต่างระหว่างโฮเวิร์ด สตาร์คคนนี้กับพ่อเขามีมากมายจนบางครั้งโทนี่ลืมไปเลยว่าผู้ชายข้างตัวของเขาคือบิดาตัวเอง

 

“มันต้องเวิร์คอยู่แล้ว” เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง แน่นอนมันต้องเวิร์คสิ เขากับพ่อทบทวนมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา ไม่ได้คิดว่าจะสำเร็จจนกระทั่งเห็นแผนผังแบบนี้

“แล้วคุณจะเริ่มสร้างเครื่องนี่เมื่อไหร่” โทนี่หันไปถามอีกคน พยายามลืมความคิดที่ว่าเมื่อไหร่ที่มันสำเร็จหมายความว่าเขาจะต้องกลับบ้าน ไม่มีอีกแล้วที่จะได้อยู่ใกล้ๆพ่อ และไม่มีวันได้เจอหน้าสตีฟ เพราะยังไงเขาก็ต้องกลับ การอยู่ที่นี่ไม่ใช่ทางเลือก แม้จะอยากอยู่แค่ไหน แต่ที่นี่ไม่ใช่ช่วงเวลาของเขา เขาต้องกลับไปเผชิญกับความจริงที่เจ็บปวด และเขาจะต้องก้าวผ่านมันไปให้ได้ โทนี่บอกตัวเอง ถ้าสตีฟทำได้เขาก็ต้องทำได้เหมือนกัน

 

โฮเวิร์ดเคาะนิ้วเข้ากับคางอย่างครุ่นคิด “น่าจะเริ่มได้เลย ดูดีอย่างนี้เดี๋ยวพรุ่งนี้ประชุมกับกลาโหมฉันจะเอาแผนผังนี้ขึ้นโชว์ ฐานทัพเรือที่บรูคลินถูกเปลี่ยนเป็นห้องทดลองเอาไว้รองานนี้ตั้งนานแล้ว ตัวเบต้าแรกให้ลองน่าจะเสร็จไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ ของพร้อม แรงงานพร้อมหมดแล้ว”

 

“เดี๋ยวนะ คุณไม่ได้สร้างที่เอสไอเหรอ” โทนี่ถามอย่างตกใจ เพราะซวยล่ะ ถ้าเครื่องนี้อยู่ในฐานทัพเขาจะหลบไปใช้ได้ยังไง เขาจะตกม้าตายเพราะคิดเอาเองเหรอว่าจะสามารถเข้าถึงเครื่องกระตุ้นรังสีได้ง่ายๆ

 

“ไม่หรอกเจ้าหนู เอสไอเป็นแค่แลบ โรงงานของเราก็ดีแค่พอผลิตอาวุธเล็กๆ ไม่ได้ทันสมัยขนาดที่จะมีเครื่องตัดโลหะที่แม่นยำอย่างที่ต้องใช้ อีกอย่างกองทัพคงอยากให้เป็นความลับด้วย การออกแบบน่ะมันเป็นความลับได้ง่ายๆเพราะใช้คนไม่เยอะ แต่ในขั้นตอนผลิตเขาคงไม่ไว้ใจพนักงานของที่นี่หรอก” โฮเวิร์ดอธิบาย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

“โธ่ ทำหน้าแบบนี้เสียดายล่ะสิที่จะไม่ได้เห็นลูกรักที่นายอุตส่าห์คิดออกมาเป็นชิ้นเป็นอัน บอกแล้วโทนี่ว่าให้ฉันส่งชื่อนายให้กองทัพเถอะ นายจะได้เป็นส่วนหนึ่งของทีมจริงๆจังๆซะที” พ่อตีความสีหน้าเขาผิดไปโข สีหน้าอึ้งๆของเขาไม่ได้กำลังเสียหายที่ไม่เห็นเครื่องนั่นเป็นชิ้นเป็นอัน แต่เป็นเพราะความหวังที่จะได้กลับบ้านกำลังแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยต่างหาก โอ๊ย ดูเหมือนว่านอกจากจะต้องโกหก ลักเล็กขโมยน้อยเพื่อให้แผนสำเร็จ เขายังมีงานโจรอีกอย่างที่ต้องทำ

...บุกเข้าฐานทัพเรือสหรัฐ….ฟังดูเป็นงานง่ายโคตรเลย โทนี่คิดอย่างประชด

.

.

.

 

แล้วงานนี้เขาทำคนเดียวไม่ได้แน่ โทนี่คิดอย่างเซ็งๆแล้วยืนรอใครบางคนที่มุมตึก ใครบางคนที่โทนี่รู้ว่าเขาต้องพึ่งแน่นอนถ้าหากจะต้องทำงานโจรแบบที่ว่า

 

“เฮ้ย ไอ้บ้า” เสียงตะโกนอย่างตกใจจากคนที่โทนี่รอ ร่างสูงทำหน้าเหมือนเห็นผีตอนที่โทนี่ยื่นแขนออกไปกั้นไม่ให้อีกคนเดินผ่าน

 

“คำอุทานน่ารักดีนี่” เด็กหนุ่มเลิกคิ้วใส่นักมวยหนุ่ม ชาตินี้ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาดักรอผู้ชายอยู่หน้าค่ายมวย แถมยังเป็นผู้ชายที่เขาเกลียดขี้หน้าจนอยากเตะผ่าหมากมันแรงๆ มากกว่ามาขอความช่วยเหลือซะอีก แต่ในเมื่อชีวิตนี้รู้จักแค่คนเดียวที่พอจะมีแววในการช่วยเหลือเขาบุกรุกฐานทัพเรือได้ ก็ไม่มีทางเลือก

 

“เด็กเวรตะไลนี่” บัคกี้หันมาทำหน้าดุใส่เขา

“วันนี้สตีฟไม่อยู่ที่นี่ หมอนั่นมีเข้ากะเย็นที่ร้านอาหาร” บัคกี้มองเขาพร้อมกับกอดอก “ซึ่งกำลังจะเลิกในอีกครึ่งชั่วโมง แล้วฉันก็ต้องไปรับเขา”

 

โทนี่กลอกตา รู้อยู่แล้วเฟ้ย ตารางเรียนกับตารางทำงานของสตีฟน่ะเขาจำได้ขึ้นใจ ส่วนไอ้เรื่องที่บัคกี้ต้องไปรับร่างบางก็รู้เหมือนกัน...ถึงจะฟังแล้วตากระตุกก็เถอะ แต่เพื่อสวัสดิภาพของสตีฟ เขาจะยอมก็แล้วกัน

 

“ไม่ได้มาหาสตีฟ แต่มาหานาย” โทนี่กัดฟันพูดออกไป “มาขอร้องให้ช่วย”

 

“โอ๊ะโอเด็กน้อย ปกติเห็นแต่ทำตาขวางใส่ฉัน มาขอร้องแบบนี้ฉันจะได้เห็นนายลงไปคุกเข่าขอร้องฉันรึเปล่านะ”

 

ทำไมหมอนี่มันถึงกวนบาทาแบบนี่วะเนี้ย โทนี่ด่าอีกคนในใจ มือไม้สั่นอยากจะจัดหนักสักดอกสองดอก แต่รู้ว่าไม่แคล้วคงเป็นฝ่ายหน้าบวมหน้าปูดกลับมาแทน ความแสบปากจัดแบบนี้ไอ้เพื่อนสนิทสองคนนี้เป็นเหมือนกันเด๊ะๆ ต่างกันก็แค่สตีฟเป็นกับคนอื่นที่ไม่ใช่โทนี่ ซึ่งเขาโอเคมาก ส่วนบัคกี้นั้นดูเหมือนจะเป็นกับโทนี่เป็นกรณีพิเศษ ซึ่งเขาไม่โอเคด้วยสุดๆ

                “ให้ช่วยฉันแอบเข้าไปที่นึงหน่อย”

 

                คราวนี้บัคกี้ขมวดคิ้วมองเขาอย่างไม่แน่ใจ รู้เลยว่าในหัวนั้นกำลังคิดอะไรอยู่

 

                “ไม่ได้ทำอะไรผิดกฏหมายนะเว้ย หมายถึงไม่ได้ผิดกฏหมายมากไปกว่าแค่แอบเข้าไป ไม่ได้จะขโมยอะไรด้วย แค่มีของบางอย่างที่ฉันต้องใช้เพื่อกลับบ้าน”

 

                “ที่ไหนที่นายอยากจะเข้าไป”

 

                “ฐานทัพเรือที่บรูคลิน”

 

                “ฝันไปเหอะเจ้าหนู ฐานทัพเรือเนี้ยนะ” บัคกี้ส่ายหน้า แล้วทำเหมือนจะเดินออกไป

 

                “เฮ้ย ทำได้จริงๆนะเว้ย” โทนี่รีบก้าวเร็วๆตามอีกคน “วันที่สี่กรกฎา วันชาติ