I'll be seeing you 5/? (Tony/Steve)

posted on 25 May 2016 23:06 by translatefiction in MyFictions directory Fiction

##############################

 

โทนี่เลิกคิ้วแล้วเหลือบมองสตีฟ อีกฝ่ายกลอกตาแล้วถอนหายใจเหมือนเรื่องตรงหน้าเป็นเรื่องหนักอกเสียเหลือเกิน

 

“โทนี่ไม่ต้องตอบ แล้วบัคกี้นายไม่ได้รับอนุญาติให้สอบปากคำโทนี่” สตีฟพูดเสียงเข้ม

 

“สตีฟ เด็กนี้เป็นใครก็ไม่รู้ แล้วนายจะมาห้าม--” บัคกี้หันขวับพร้อมส่งเสียงอ้อนกับสตีฟ

 

“อยากรู้อะไรก็ถามฉันสิ” สตีฟกอดอกมองหน้าเพื่อน ส่วนโทนี่ก็ได้แต่ยิ้มกริ่ม ไม่รู้ทำไมอารมณ์ดีชะมัดที่เห็นสตีฟดุใส่หนุ่มร่างสูงแบบนั้น จนกระทั่งสตีฟหันมาหรี่ตาใส่เขานั้นแหละ เขาถึงต้องรีบหุบยิ้ม

“โทนี่เขาไม่มีที่ไป ฉันเลยเป็นคนเสนอให้เขามาอยู่ที่นี่เอง อีกอย่างไม่ใช่ว่าเขาจะน่ากลัวซะเมื่อไหร่” อะไรนะเขาไม่ได้น่ากลัวเหรอ โอเคเขาอาจจะไม่ได้ดูหน้าตาแบบโจรป่าห้าร้อย แต่เขาแน่ใจว่าถ้าเขาอยากจะทำร้ายสตีฟ ด้วยตัวขนาดเขาเนี้ย เขาสามารถทำได้ง่ายๆ พูดได้ยังไงเขาไม่น่ากลัวหืม

“แล้วเขาก็บอกว่าเขาขออยู่ด้วยไม่นาน เดี๋ยวโทนี่ก็ไปแล้ว”

 

“อีกอย่างผมไม่ได้ขออยู่ฟรีๆด้วยนะผมเสนอจะจ่ายเงินด้วย” โทนี่พูดแทรกขึ้นมา “แต่เขาไม่เอา”

 

“โทนี่!” สตีฟทำเสียงดุใส่เขา

 

บัคกี้หันมามองสตีฟกับเขาสลับกันเหมือนชั่งใจอะไรสักอย่าง ก่อนจะขยับตัวอย่างรวดเร็วจนเขาตกใจ หนุ่มร่างสูงนั้นคว้าข้อมือสตีฟแล้วดึงตัวคนตัวเล็กเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะปิดประตูห้องน้ำกึกแล้วใช้มืออีกข้างลากเก้าอี้มากั้นประตูไว้ไม่ให้สตีฟเปิดออกจากข้างในได้ เสียงทุบประตูห้องน้ำดังปึงปังไม่หยุดพร้อมกับสตีฟที่ตะโกนเรียกชื่อเพื่อนสนิทดังลั่น

“บัค! ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้นะเว้ย นายสัญญาแล้วนะ ห้ามทำอะไรโทนี่นะ นายสัญญาแล้วนะ” สตีฟพูดย้ำๆ

 

“แล้วนายกับฉันเรามีธุระกัน” บัคกี้หันมาพูดกับเขา แล้วลากเขาออกมานอกห้องสตีฟ โทนี่ยังงงๆ แต่ก็ยอมโดนลากออกมาข้างนอกแต่โดยดี โอเค เขาพยายามจะขัดขืนนะ แต่หมอนั้นแรงยังกับช้าง แล้วเขาก็ไม่อยากเจ็บตัวโดยไม่จำเป็น เขาได้ยินชัดเต็มสองรูหูว่าสตีฟบังคับให้เพื่อนสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายโทนี่ แล้วหมอนี่ก็ดูกลัวสตีฟยังกับอะไรดี

 

“ตรงๆเลยนะพวก” บัคกี้หันมาพูดกับเขา พร้อมกับหักนิ้วกร๊อบๆ

 

“ผมก็จะพูดตรงๆเหมือนกันว่าสตีฟต้องโกรธคุณแน่ๆถ้าคุณทำให้ผมเจ็บตัว” โทนี่ขัดแล้วยกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า

 

“ไม่ได้หมายความว่านายจะไม่โดนอัด บางทีสตีฟก็งี่เง่าแล้วในฐานะเพื่อนฉันต้องปกป้องเขา ถึงจะโดนโกรธก็ตามเหอะ”

 

คราวนี้โทนี่เป็นฝ่ายที่ขยับถอยออกมา โอเค นั้นเข้าใจได้ เขาก็สงสัยการตัดสินใจของสตีฟในหลายๆเรื่องเหมือนกัน

 

“ตอบมาตรงๆนายคิดร้ายกับสตีฟรึเปล่า”

 

“นี้คุณถึงผมเป็นคนร้ายผมจะสารภาพไหมเนี้ย ต้องโง่แค่ไหนถึงจะเปิดปากบอกคุณไปว่า เฮ้ผมแกล้งทำตัวเป็นเด็กดีน่าสงสารให้เพื่อนคุณไว้ใจแล้ววันดีคืนดีผมจะเชือดเขาเหมือนหมูเลยล่ะ” โทนี่พูดพร้อมกลอกตา

 

“ปากนายนี้มัน” อีกคนพูดพร้อมกับกัดฟัน

“นายบอกจะจ่ายเงิน เอาเงินมาจากไหน”

 

เออ เริ่มเข้าเค้าหน่อย ช่วยถามอะไรที่ไม่ทำให้เขาอยากด่ากลับแบบนี้สิ “ผมทำงานที่สตาร์ค อินดัสตรี้”

 

บัคกี้เลิกคิ้วสูง “ในโรงงานเหรอ”

 

“โอ้มายก๊อด คุณช่วยเปิดตาดูผมด้วย คนอย่างผมเนี้ยนะจะถูกส่งตัวไปทำงานในโรงงาน เสียดายทรัพยากรสุดๆ ผมอยู่ในแลบ”

 

“นายมีการศึกษา”

 

“แหงล่ะ” คันปากอยากจะบอกต่อว่าเขามีการศึกษาถึงขนาดกำลังเรียนต่อปริญญาเอกอยู่เลย แต่ดูท่าคงต้องอธิบายยาวเฟื้อยหากพูดเรื่องนั้น

 

“แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ สตีฟบอกว่านายเป็นเด็กกำพร้า” ประโยคสุดท้ายคนพูดขึ้นเสียงสูงอย่างไม่ค่อยแน่ใจ  

 

“ก็ใช่ ผมเป็นเด็กกำพร้า แล้วก็เรียนเก่ง ฉลาด อัจฉริยะ แต่ผมก็ไม่รู้จักใครที่นี่นอกจากสตีฟ มาถึงที่นี่ก็เจอเขาคนแรก โคตรใจดี ดูแลผมแถมยังเปิดบ้านให้ ผมก็เลยขอเขาอยู่ต่อซะเลย แล้วผมก็ไม่ได้คิดว่าจะอยู่นานหรอก” ไม่ได้โกหกซักคำเลยนะในประโยคนั้นน่ะ

 

บัคกี้ยังมองเขาอย่างไตร่ตรอง “อย่างน้อยๆก็รู้แล้วว่าจะหาตัวนายได้ที่ไหนถ้าวันไหนสตีฟเป็นอะไรไป”

 

“กลัวคุณตายล่ะ”

 

“นายควรนะเจ้าหนู” บัคกี้ใช้นิ้วจิ้มหน้าอกเขา ทำให้โทนี่ต้องรีบปัดมือนั้นออก

“ฉันเป็นแชมป์มวย คนที่ตัวใหญ่กว่านายก็น๊อคมาแล้ว”

 

โทนี่เบ้ปาก แล้วบ่นอุบอิบเบาๆ “ฝึกเอาไว้ปกป้องเจ้าหญิงล่ะสิ” เขาพอจะดูออกว่าเพื่อนคนนี้น่ะเป็นห่วงสตีฟมากแค่ไหน และถึงเขาจะพูดเบาแค่ไหนแต่อีกคนก็ได้ยินเต็มสองรูหู

 

“ฉันก็ไม่ได้อยากใช้กำลังหรอก ถ้าหมอนั้นมันดูแลตัวเองซะบ้าง” คนพูดมีสีหน้าเซ็งอย่างเห็นได้ชัด

 

โทนี่อยากจะตีมือกับอีกฝ่ายซะเหลือเกิน เพราะถึงรู้จักสตีฟได้ไม่ถึงสัปดาห์เขาก็รู้สึกอย่างเดียวกัน ทำไมผู้ชายตัวเล็กคนนั้นถึงไม่ยอมดูแลตัวเองบ้างเลย ทำให้เขาเป็นห่วงทุกวี่ทุกวัน ตั้งแต่หอบหืด โรคอื่นยาวเป็นหางว่าว แล้วยังชอบกลับบ้านมาโดยตัวเขียวช้ำอีก

“ใช่ เขาเป็นมนุษย์ที่สัญชาติญานเอาตัวรอดต่ำที่สุดที่ผมเคยเห็นเลย พระเจ้าเถอะ ตัวเล็กยังกับลูกหมาสองเดือนแต่ดันชอบปากเก่งไปทั่ว แล้วยังโรคยาวเฟื้อยที่เห็นแล้วผมอยากจะลมจับใส่ นี้ถ้าเป็นไปได้ผมอยากจะเอาเขาเข้าไปแอดมิดในโรงพยาบาลแล้วผูกติดกับเตียงไม่ให้ออกไปไหนอีกเลย”

 

หนุ่มร่างสูงหยุดมองเขานิ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา “เอาเป็นว่าตอนนี้นายผ่าน แต่ฉันยังจับตาดูนายนะเว้ย” บัคกี้ยิ้มแล้วยื่นมือออกมาให้เขาจับ

“หมอนั้นต้องด่าฉันหูชาแน่ๆ” บัคกี้พูดพร้อมกับเดินผ่านโทนี่ไปท