Collar - Tony/Steve (one shot)

posted on 25 May 2016 23:26 by translatefiction in MyFictions directory Fiction

Fic: Collar

Pairing: Stony

Summary: เด็กชายแตะปลอกคอตัวเอง ตราบใดที่มีปลอกคอนี้เขาจะไม่มีวันกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าเต็มตัวได้อีกแล้ว และตราบใจที่มีปลอกคอนี้เขาก็คือสิ่งของของตระกูลแวมไพร์สตาร์ค เป็นทาส เป็นสัตว์เลี้ยง และเป็นทุกอย่างที่เจ้านายเขาอยากให้เป็น แต่ใจสตีฟเล่า...เขาอยากจะเป็นกันแน่

Genre: Drama

Note: เขียนสำหรับกิจกรรม #Heroอาทิตย์ละครั้ง สัปดาห์ที่ 3 หัวข้อ Pets ซึ่ง...พอเขียนออกมาแล้วมัน pets หรือเปล่าหนอ ><

Warning: non-linear timeline (sorry for all confusion), blood, dehumanized, slavery, and all the non-happy-fluffy thingy you can expect in a vampire and werewolf story



**** สงครามระหว่างแวมไพร์และมนุษย์หมาป่ากินเวลามากว่าพันปีโดยฝั่งแวมไพร์กำลังได้ชัยชนะ

มนุษย์หมาป่าถูกบังคับให้ล่าถอยลึกเข้าไปในป่า ไร้กำลังและทางรอด ****



“สตีฟ” เสียงเรียกชื่อเขาจากปากของแอนโทนี่ เอ็ดเวิร์ด สตาร์ค ราชนิกูลแวมไพร์ชั้นสูง นายพลของกองทัพแวมไพร์ และผู้เป็นเจ้านายของเขา

 

“ครับนายท่าน” สตีฟค้อมหัวต่ำขณะเดินเข้าไปหาโทนี่ โทนี่เพิ่งกลับมาจากห้องวอร์รูม เขาได้กลิ่นซิการ์ที่นายพลรอสส์มักชอบสูบติดตัวโทนี่ หากเป็นคนอื่นคงไม่สามารถรับรู้ได้ แต่ประสาทสัมผัสที่เยี่ยมเป็นหนึ่งในความสามารถของเขาในฐานะมนุษย์หมาป่า และทุกครั้งที่โทนี่กลับมาจากห้องนั้นเขาจะอารมณ์เสียเป็นพิเศษ

 

ทันทีที่สตีฟเดินเข้าไปใกล้พอ มือของโทนี่ก็ยื่นออกมาเชยคางเขาขึ้น ก่อนจะลากไล้ตามสันกรามแล้วลงมาหยุดที่ลำคอของเขา ส่วนที่ปลอกคอหนาสีดำสนิทหุ้มเอาไว้ โทนี่แตะที่ปลอกคอนั้นเบาๆ ก่อนจะคำรามออกมาจากลำคอ และเขี้ยวยาวที่ปกติเจ้าตัวสามารถซ่อนเอาไว้ได้โผล่ออกมา

“นายเป็นของฉัน”

 

สตีฟตัวแข็งนิ่ง ไม่แน่ใจว่าแวมไพร์หนุ่มตรงหน้าจะมาอารมณ์ไหน เขาอาจจะชินกับอารมณ์แปรปรวนของเจ้านายตัวเองแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าสัญชาตญาณหมาป่าของเขาจะชินด้วย เพราะตอนนี้ทุกส่วนในร่างกายเขากำลังบอกให้เขาวิ่งหนี

“ทะ...โทนี่” เขาพูดเรียกชื่ออีกคน โทนี่มักจะสงบขึ้นเสมอหลังจากที่สตีฟเรียกชื่อเขาแบบนี้

“พวกนั้นมันอยากให้เอานายไปแลก”

 

สตีฟเงียบรอให้เจ้านายเขาอธิบายต่อ

 

“หน่วยข่าวกรองเพิ่งกลับมา มีคนกำลังหาตัวนาย...คนที่รู้ว่าเผ่าวากันดาของทีชัลล่าอยู่ที่ไหน” สตีฟสะอึกเมื่อได้ยินชื่อนั้น ทีชัลล่าเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายของมนุษย์หมาป่า และเผ่าของเขาเป็นเผ่าที่มีมนุษย์หมาป่ามากที่สุด หากบดขยี้พวกเขาได้ แวมไพร์ก็จะได้ชัยไปตลอดกาล พวกแวมไพร์ตามหากษัตริย์ทีชัลล่ามานานนับศตวรรษ แต่ก็ไม่สามารถหาที่ซ่อนของเขาได้

“ฉันบอกว่าไม่ นายเป็นของฉัน แล้วก็เป็นของฉันเพียงคนเดียว” ดวงตาโทนี่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทขณะมองมาที่เขา

 

สตีฟหลับตาข่มเสียงให้เป็นปกติแล้วตอบออกมา “ครับนายท่าน ผมคือของท่านเพียงคนเดียว”

 

#####

 

ครั้งแรกที่สตีฟเจอโทนี่เขายังเป็นเพียงหมาป่าตัวเล็กๆที่กลัวทุกอย่างในโลกนี้ เขาเพิ่งหัดเปลี่ยนร่างได้ไม่นาน  บ้านของเขาเพิ่งถูกเผาทิ้ง และเขาเป็นคนเดียวที่รอด คงเพราะเขาอยู่ในร่างลูกสุนัขนี้ ไม่มีแวมไพร์คนไหนคิดว่าลูกสุนัขอย่างเขาจะเป็นอันตรายไปได้ พวกมันล่ามเขาแล้วลากเขาเข้ากรง หัวเราะใส่เขาเมื่อเห็นว่าเขาพยายามจะตะกายหนี แต่ขาสั้นๆทั้งสี่ของเขาก็ไม่มีแรงพอที่จะทำอันตรายใครได้ เขี้ยวเขาไม่ยาวพอที่จะทำให้พวกแวมไพร์เจ็บ สุดท้ายที่เขาทำได้ก็คือขดตัวเป็นก้อนกลมๆริมกรง แล้วร้องไห้นึกถึงภาพพ่อกับแม่ที่โดนเผาต่อหน้าต่อตา

...อีกไม่นานผมคงตามไปนะครับ...สตีฟพูดกับตัวเอง ไม่ว่าพวกฆาตกรพวกนั้นจะมีแผนทำอะไรกับเขา เขาก็พร้อมทั้งนั้น  

 

“นี้น่ะเหรอพวกไลแคนเวลากลายร่างเต็มตัวน่ะ” เสียงทุ้มๆดังขึ้นมาจากข้างกรง สตีฟผงกหัวขึ้น มองร่างโปร่งที่ใส่เสื้อคลุมสีเข้ม ดวงตาสีเข้มนั้นจับจ้องมาที่เขาอย่างสนอกสนใจ

“น่ารักดีนี่”

 

สตีฟยืนแยกเขี้ยวใส่ เขาไม่ชอบคนคนนี้ แล้วเขาก็ไม่ได้น่ารักสักนิด เขายกเท้าหน้าขึ้นตั้งใจจะข่วนนิ้วยาวนั้นที่ยื่นเข้ามาในกรงหมายจะลูบหัวเขา ถึงมันจะไม่แข็งแรงแต่กรงเล็บไลแคนก็ยังเป็นพิษกับแวมไพร์อยู่ดี ที่จริงเป็นแค่หนึ่งในสองอย่างที่ฆ่าแวมไพร์ได้ กรงเล็บไลแคนและโลหะเงิน  

 

“โอ๊ะ ดุซะด้วยเจ้าหนู” แวมไพร์หนุ่มรีบหดนิ้วกลับ

“อายุกี่ขวบกันหึเนี้ย สิบ ยี่สิบปี?” ชายหนุ่มถามพร้อมกับเอียงคอมองเขาอย่างพิจารณา

 

ถูกเผงเขาอายุยี่สิบปี ซึ่งถ้าคิดเป็นอายุมนุษย์ก็คงราวไม่เกินห้าขวบ พวกเขาโตช้ากว่ามนุษย์นัก และมีอายุยืนยาวกว่า

...แต่ก็ไม่ได้ยืนยาวขนาดแวมไพร์…พวกแวมไพร์จะแก่ลงไปเรื่อยๆแต่จะไม่ตาย

ดวงตาสีฟ้ามองชายผมดำที่ยังคงนั่งยองๆข้างๆกรงเขา หมอนี้ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกก็เหมือนเด็กวัยรุ่น หากแต่ด้วยอายุของแวมไพร์แล้วคงไม่แคล้วอายุเกินร้อยปี สตีฟคิดกับตัวเอง เขาได้กลิ่นเลือดมนุษย์จากลมหายใจของอีกคน และมีแค่แวมไพร์ราชนิกูลเท่านั้นที่ได้รับอนุญาติให้ดื่มเลือดมนุษย์ ถ้าเป็นทหารหรือไพร่ทั่วไปแล้วจะดื่มได้แค่เลือดสัตว์เท่านั้น พวกนั้นไม่ต้องการให้พวกแวมไพร์เพ่นพ่านออกไปเข่นฆ่ามนุษย์

 

“ขนสีทองแบบนี้ฉันไม่เคยเห็นเลยนะ” อยู่ดีๆคนคนนั้นก็พูดขึ้นมาอีก