One step forward, two steps backward (and one day I'd be back in your arms again)

Pairing: Harry/Draco

Rating: PG

Summary: เรื่องบางอย่างที่เกิดขึ้นในอดีตทำให้เขา...เดรโก มัลฟอย...ไม่อาจจะให้อภัยแฮร์รี่ พอตเตอร์ได้ แต่ดูเหมือนแค่คำว่า"เกลียด" จะไม่ทำให้หมอนั้นสะทกสะท้านเลยสักนิด และคนอย่างเขาไม่ใช่คนที่เจ็บแล้วไม่จำหรอกนะ ลองดูสิพอตเตอร์ว่านายจะอดทนโดนฉันบอกว่าเกลียดใส่หน้าทุกวันได้สักเท่าไหร่กันเชียว

 

 

                เดรโก มัลฟอยใช้ไม้กายสิทธิ์จิ้มกำไลข้อมือเก่าแก่บนโต๊ะอย่างครุ่นคิด ทันทีที่คาถาจากไม้ของเขาสัมผัสกับกำไลที่ว่า ควันสีดำก็พวยพุ่งออกมาจากกำไลนั้น ชายหนุ่มเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจก่อนจะรีบคว้าปากกาขนนกขึ้นมาจดปฏิกิริยาตอบสนอง เขาในฐานะผู้ทำงานเป็นผู้ทำลายคำสาปและวัตถุมืดให้กับกองบังคับควบคุมกฎหมายเวทมนตร์ต้องวิเคราะห์รายละเอียดพวกนี้ เพื่อช่วยสำนักงานมือปราบมารสืบสาวให้ถึงต้นตอของผู้สร้างวัตถุมืด และกำจัดมันไม่ให้ทำร้ายผู้วิเศษคนอื่น

 

                ตั้งแต่เริ่มทำงานนี้ทันทีที่จบจากฮอกวอตส์เมื่อเกือบห้าปีที่แล้ว (เขาจบช้ากว่าคนอื่นหนึ่งปี เพราะเขาเลือกจะกลับไปเรียนปีแปดและสอบส.พ.บ.ส.) และเขาก็รักทุกวินาทีที่ได้ทำงานที่นี่ จนกระทั่งเมื่อสำนักงานมือปราบมารส่งมือปราบมารคนใหม่ให้มาติดต่อกับหน่วยของเขาเมื่อสองสามเดือนที่ผ่านมานี้แหละ ที่ทำให้เดรโกต้องเริ่มคิดว่าบางทีงานดีๆมันอาจจะไม่มีอยู่จริงก็ได้ เพราะถึงแม้เขาจะรักงานเขาแค่ไหน แต่เขาก็เกลียด...เน้นคำว่าเกลียดตัวโตๆ...กับการที่ต้องสนทนากับมือปราบมารคนใหม่ที่ถูกส่งมา

 

                เพราะคนที่ว่านั้นคือ แฮร์รี่ พอตเตอร์

 

                "ว้าว" เสียงอุทานอึ้งๆ ดังมาจากหน้าประตูห้อง ทำให้เดรโกกำไม้กายสิทธิ์แน่น ให้ตายสิเขาตั้งใจจะแอบหลบออกจากห้องช่วงที่พอตเตอร์มา แต่การทดลองมันนานกว่าที่คาดและตอนนี้เขาก็ติดแหงกอยู่กับพอตเตอร์ แทนที่จะได้อยู่สงบๆคนเดียวอย่างที่คิด

                "นั้นกำไลที่ฉันเจอจากร้านขายของเก่าที่อีสต์ลอนดอนรึเปล่า" พูดจบแล้วมือปราบมารหนุ่มก็ก้าวยาวๆเข้ามาหยุดที่หน้าโต๊ะของเขา ตาสีเขียวจับจ้องวัตถุที่ยังมีหมอกดำปกคลุมอยู่อย่างสนอกสนใจ

 

                "ช่วยถอยออกไปด้วยมือปราบมารพอตเตอร์ คุณไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในห้องทดลอง" เดรโกพูดเสียงเย็น โดยที่ไม่ละสายตาจากกำไล เขาตั้งใจจะไม่มองพอตเตอร์ เขาไม่อยากเห็นหน้าโง่ๆของหมอนั้น หรือตาสีเขียวที่คงจะกำลังจ้องมองเขาอย่างไม่พอใจ 

 

                "เอ่อ บราวน์บอกให้ฉันเข้ามาหานายในนี้ได้เลย" พอตเตอร์อธิบาย โดยไม่มีท่าทีจะถอยห่างออกจากโต๊ะเขาเลยสักนิด บราวน์ที่ชายหนุ่มอ้างถึงก็คือ เอ็ดเวิร์ด บราวน์ หัวหน้าหน่วยผู้ทำลายคำสาป หรือง่ายๆก็คือเจ้านายเขานั้นแหละ

                "เขาบอกว่าคดีที่ฉันอยากได้ข้อมูล นายเป็นคนรับผิดชอบ ฉันต้องการความคิดเห็นของนายเกี่ยวกับคดีไม้กายสิทธิ์ขโมยเวทมนตร์ เรากำลังจะส่งสำนวนคดีให้ศาลอยู่" ชายหนุ่มผมดำพูดต่อ แล้วล้วงแฟ้มสีน้ำตาลออกมาจากเสื้อคลุมสีเลือดหมู

 

                "วางเอาไว้ แล้วคุณต้องการเมื่อไหร่" เดรโกยังคงขมวดคิ้ว พลางกระหวัดนึกถึงคดีที่พอตเตอร์ว่า พ่อมดฝ่ายมืดแอบสับเปลี่ยนไม้กายสิทธิ์ของผู้วิเศษคนอื่นกับไม้กายสิทธิ์ที่สามารถดูดพลังงานเวทมนตร์ของเจ้าของได้ คดีง่ายๆ เขาคงเขียนอธิบายคำสาปที่พ่อมดคนนั้นใช้สร้างไม้กายสิทธิ์ได้ไม่นาน

 

                "เอ่อ พรุ่งนี้ได้ไหม" พอตเตอร์ถามเสียงอ่อย ก็แน่อยู่แล้วเล่นขอพรุ่งนี้ ถึงมันจะไม่นานแต่เขาก็ไม่ใช่เครื่องปั่นสำนวนคดีนะ จะได้เขียนให้ได้เร็วขนาดนั้น

                "นายทำหน้าลำบากใจนี้หมายความว่าไม่ได้เหรอ"

 

                "ได้" เดรโกพูดตัดบท ถึงจะลำบากใจที่ต้องรีบทำ แต่การตอบตกลงแล้วให้พอตเตอร์หายไปจากห้องเขาเร็วๆมันสำคัญกว่า อีกอย่างถ้าเสร็จเร็วเขากับพอตเตอร์จะได้ไม่ต้องมีเรื่องให้มาสุงสิงกันอีก "วางๆเอาไว้ แล้วออกไปได้แล้ว ยิ่งคุณอยู่นานคุณยิ่งรบกวนการทำงานของผม"

 

                "เดรโก..." ชายหนุ่มผมดำเรียกชื่อเขาแล้วถอนหายใจออกมา น้ำเสียงและท่าทางนั้นเหมือนอะไรอีกหลายอย่างที่อยากจะพูด

                "ทำไมนายกลับไปเป็นเหมือนตอนหกปีที่แล้วอีกแล้ว เราเคยสนิทกับไม่ใช่เหรอ"

 

                สิ่งเดียวที่ทำให้เดรโกคุมสติได้ และไม่สาดคาถาใส่คนตรงหน้าก็คืองานทดลองของเขา ไม่รู้ว่าวัตถุมืดจะตอบสนองอย่างไรกับเวทมนตร์ที่เขาตั้งใจจะใช้กับพอตเตอร์

                "กลับออกไปเดี๋ยวนี้เลย ออกไปเลยนะพอตเตอร์"

                "ออกไป"

 

                ตาสีเขียวมองเขาอย่างตกใจก่อนเจ้าของร่างจะก้มหน้าแล้วหันหลังกลับไป ภาพแผ่นหลังนั้นซ้อนทับกับภาพบางอย่างในความทรงจำของเขาไม่มีผิด

                ...เรื่องเมื่อหกปีที่แล้ว...วันที่ทุกอย่างเริ่มต้น

 

###

 

                หกปีที่แล้ว ฤดูร้อนของปี 1998

 

                เดรโกกำมือแน่น...เขาไม่มีวันดีๆมานานแค่ไหนกันแล้วนะ ครั้งสุดท้ายที่เขาไม่รู้สึกถึงความรู้สึกโกรธเกรี้ยวดำมืดแน่นอยู่ในหน้าอกนี้เมื่อไหร่กัน

                และนี้ก็เป็นอีกวันที่เขาอยากจะตะโกนดังๆ สาปแช่งทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเขา เขาเพิ่งกลับมาจากศาลเพื่อฟังคำพิจารณาโทษของลูเซียส มัลฟอย ก่อนเริ่มเบิกพยานเขาก็ยังพอมีความหวังว่าพ่อจะรอดออกมาได้โดยใช้ข้อมูลเกี่ยวกับผู้เสพความตายแลกกับอิสรภาพ

                แต่ทันทีที่หมอนั้นขึ้นแท่นให้การ เดรโกก็รู้ว่าไม่ว่าพ่อเขาต้องไปจบที่อัซคาบันแน่นอน

               

                “เดี๋ยวมัลฟอย” เสียงเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงของคนที่เขาสาปแช่งอยู่ในใจทำให้เดรโกหันขวับ หมอนั้นต้องการอะไรอีก แค่การส่งพ่อเขาเข้าคุกมันไม่พอรึไง

 

                “ต้องการอะไรพอตเตอร์” เขาพูดด้วยเสียงเย็นชาที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ หากถ้าเขาสามารถใช้คาถาทำให้อีกคนเจ็บปวดได้โดยไม่ถูกจับเขาคงทำไปแล้ว

                “จะมาบอกให้ฉันระวังตัวอีกคนรึไง ส่งพ่อฉันเข้าคุกคนเดียวไม่พอใช่ไหม นายต้องการจะให้พวกผู้เสพความตาย ที่ฆ่าคนโดยไม่รู้สึกผิด และเป็นอันตรายต่อสังคมอย่างที่นายบอกท่านผู้พิพากษาเข้าคุกซะให้หมดใช่ไหม”

 

                ใบหน้าของค