Love Story in Reverse 10/10 - HP/DM

posted on 08 Mar 2016 14:15 by translatefiction in MyFictions directory Fiction

ตอนที่ 10: Strong Ties

Being deeply loved by someone gives you strength, while loving someone deeply gives you courage - Lao Tzu

 

                เมื่อเดรโกลืมตาขึ้นมาอีกครั้งทั้งเขาและพอตเตอร์ก็มาหยุดอยู่ที่ประตูทางเข้าคฤหาสน์มัลฟอย ชายหนุ่มหันไปมองหน้าคนข้างๆตัวที่ถึงตอนนี้ก็ยังกุมมือเขาแน่นไม่ยอมปล่อย

                “นายรู้ไหมจากประตูนี้ ไปถึงตึกใหญ่น่ะยาวขนาดไหน” เดรโกบ่นอุบพร้อมกับผลักประตูรั้วให้เปิด

 

                “ก็ฉันไม่รู้นี้ว่าคฤหาสน์มัลฟอยจะยอมให้ฉันเข้าไปรึเปล่า” พอตเตอร์รีบตอบกลับ แต่ก็สาวเท้าตามเขามาเร็วๆ

 

                เดรโกพยักหน้ากัดริมฝีปากไม่ให้พูดต่อว่าจริงๆแล้วน่ะพอตเตอร์ตั้งใจจะถ่วงเวลาใช่ไหมล่ะ เขารู้ว่าอีกคนตื่นเต้นขนาดไหน มือที่เขากุมอยู่นั้นทั้งเย็นทั้งชื้น ให้ตายสิถ้าเขาอยู่ในสถานะของพอตเตอร์เขาคงรู้สึกไม่ต่างกัน

                ...ลักพาตัวเจ้าบ่าว แล้วมาส่งกลับบ้าน พร้อมกับจะต้องเจอกับทั้งครอบครัวเขาแล้วก็แอสเทอเรีย

                โจทก์น้อยเสียเมื่อไหร่

 

                พวกเขาเดินเงียบๆ เข้ามาจนถึงสวนเล็กที่เป็นส่วนของพิธีแต่งงาน เก้าอี้ของแขกทั้งหมดว่างเปล่า ทุกคนคงกลับกันไปแล้ว เดรโกคิดในใจพร้อมกับเงยหน้ามองฟ้าที่ตอนนี้มืดสนิท มีเพียงพระจันทร์ทอแสงนำทางพวกเขา และเมื่อเดินอีกนิดเดียวพวกเขาก็ถึงตึกใหญ่ เดรโกหันไปมองหน้าคนข้างๆตัว ก่อนที่พอตเตอร์จะพยักหน้าแล้วผลักประตูไม้หนาเปิดเข้าไป

                ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวเข้าไปในโถงใหญ่ เสียงตะโกนดังลั่นของคนที่กำลังทะเลาะกันก็ประทะเข้ามาในโสตสัมผัส เดรโกรีบหันไปมองหน้ามือปราบมารหนุ่มอย่างตกใจ

               

                “เสียงปีเตอร์...” พอตเตอร์กระซิบตอบ ก่อนจะทำตาโต แล้วรีบดึงมือเขาให้วิ่งตามเสียงนั้นไปทันที

               

                “ดะ..เดี๋ยวพอตเตอร์ ไม่ใช่แค่เสียงปีเตอร์ แต่นั้นเป็นเสียงท่านเดมิทริสกับพ่อฉันด้วย” เดรโกพูดขณะที่ขายังคงวิ่งไม่หยุด ภาวนาให้พอตเตอร์เป็นมือปราบมารที่ดีพอที่จะใช้คาถาป้องกันได้ หากสองคนนั้นคิดจะหันไม้กายสิทธิ์มาใส่พอตเตอร์

                มือของพอตเตอร์บีบมือเขาเบาๆเป็นการตอบรับ บ่งบอกว่าเจ้าตัวเข้าใจสิ่งที่เขาตั้งใจจะสื่อ

 

                “ฉันจะระวังตัวนะ แต่ในนั้นมีมักเกิ้ลกับพ่อมดสองคนที่โกรธมาก แล้วพ่อนายก็ไม่ใช่พวกที่เห็นอกเห็นใจมักเกิ้ล...”

 

                “ฉันเข้าใจพอตเตอร์” เดรโกพูดแทรกขึ้น เขารู้ว่าพ่อเขาเป็นยังไง

 

                พวกเขาเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นอย่างหวั่นๆ พอตเตอร์กำไม้กายสิทธิ์ในมือแน่น ส่วนมืออีกข้างก็ยังกุมมือเขาไว้ไม่ปล่อย และทันทีที่ทุกคนในห้องเห็นพวกเขาเสียงตะโกนก็หยุดลงชั่วขณะก่อนจะดังขึ้นอีกครั้ง

 

            “พอตเตอร์ปล่อยมือลูกฉันเดี๋ยวนี้--”

            “แอสเทอเรียในเมื่อเจ้าบ่าวของลูกก็กลับมาแล้ว--”

            “พ่อจะบ้าเหรอ น้องรักมักเกิ้ลขนาดไหน—“

            “เดฟนีถ้าลูกคิดจะ—“

            “เดรโก—“

 

                “ทุกคนหยุดเดี๋ยวนี้” เสียงพอตเตอร์ตะโกนดังลั่น ทำให้ทุกคนที่กำลังตะโกนใส่หันหยุดนิ่งหันมามองมือปราบมารหนุ่ม

 

                “ผมว่าเราควรเริ่มจากให้คนหน้าใหม่แนะนำตัวดีไหมครับ เพราะยังไงพวกเราเจ็ดคนก็รู้จักกันอยู่แล้ว” พอตเตอร์พูดต่อ และเจ็ดคนหมายถึงทุกคนในห้องนี้ ครอบครัวเขา ครอบครัวแอสเทอเรีย และพอตเตอร์ แต่ยกเว้นปีเตอร์

 

                “ไม่ได้อยากจะรู้จักนายนักหรอกนะพอตเตอร์” พ่อเขารีบพูดแทรกด้วยน้ำเสียงแสนจะรังเกียจ ทำให้เดรโกปวดหัวตุบ ให้ตายสิ!

 

                “ที่จริงผมก็ไม่ได้—“

 

                “พอตเตอร์” เดรโกรีบส่งเสียงดุ หมอนั้นจะบ้ารึไง แค่นี้พ่อเขายังโกรธไม่พอรึไง พอตเตอร์กลอกตาแต่ก็ยอมปิดปาก

 

                “และในฐานะผมเป็นคนเดียวในห้องนี้ที่จะสาปใครก็ได้โดยไม่โดนจับ...ผมขอเสนอให้ทุกคนเงียบ แล้วให้ปีเตอร์พูด”

 

                ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลมองไปรอบๆห้องประหม่าเมื่อเห็นว่าทุกคนหยุดเงียบแล้วก็จ้องมองเขา เดรโกรู้สึกเห็นใจชายหนุ่มขึ้นมาครามครัน ถ้าสิ่งที่พอตเตอร์บอกเขาเป็นเรื่องจริง ปีเตอร์ ฟิงก์ เพิ่งได้รับความทรงจำกลับคืนมา แถมคงเพิ่งรู้ด้วยว่าแฟนสาวของเขาเป็นแม่มด เดรโกอดชื่นชมชายหนุ่มที่ยังทำหน้าปกติอยู่ได้ คนที่เขาเป็นห่วงกลับเป็นแอสเทอเรีย หญิงสาวดูหน้าซีด ที่จริงเขาไม่เห็นเธอพูดอะไรออกมาเลยตั้งแต่เขาเดินเข้ามานี้ เธอทำแค่ยืนข้างๆปีเตอร์ แล้วมองหน้าเขาเหมือนตัวเองกำลังฝันไป

 

                “เอ่อ...สวัสดีครับ ผมปีเตอร์ ฟิงก์ ผมเป็นอาจารย์สาขาวรรณคดีอังกฤษครับ” ปีเตอร์เริ่มพูดออกมาแล้วมองทุกคนในห้อง

                “ผมคิดว่า..เอ่อ...ผมคงเป็นแบบที่พวกคุณเรียกว่ามักเกิ้ลใช่ไหม” ปีเตอร์ถามอย่างไม่แน่ใจ แต่แล้วก็ยักไหล่ก่อนจะพูดต่อ

                “จะเรียกผมว่ายังไงก็ได้ แต่สุดท้ายสิ่งเดียวที่สำคัญก็คือผมเป็นคนรักของแอสเทอเรีย”

 

                “ใช่ค่ะพ่อ เขาไม่ใช่นักฆ่าหรือมาเฟียหรืออะไรทั้งนั้น” เดฟนีพูดเมื่อเห็นว่าเดมิทริสหรี่ตาอย่างไม่เชื่อ

                “ที่พ่อเห็นเขาด้อมๆมองๆในป่า เพราะเขาตั้งใจมาพบกับน้อง”

 

                คุณกรีนกราสทำหน้าตกใจ “ลูกรู้เรื่องตั้งแต่แรก”

 

                เดฟนียักไหล่ “ก็ใช่ค่ะ หนูกับน้องสนิทกันจะตายไป”

&nb